Hallo lieve mensen,

Vele van jullie hebben onze avonturen natuurlijk al gehoord, maar voor degene die we niet zo vaak spreken hebben we alle 4 een deel van de reis beschreven.

Veel leesplezier! En oja koop snel je kaartje voor ons feest (13 jan)!!!!

Als eerste het verslag over de TTC (of te wel de pabo in Kenia)

De eerste dag dat wij op de PABO kwamen was heel erg spannend. Hier gaan wij onze twinningstudenten ontmoeten, dachten wij. Vanuit het hotel vertrokken wij op maandag 17 oktober richting de TTC (de PABO van Machakos). In de bus verbeeldden wij onze partners al in onze koppies. Daar aangekomen stonden alle Keniaanse studenten in een rij met een glimlach van oor tot oor. Wij stapten uit de bus en keken de studenten vol ongeloof aan. Nu gaat het echt gebeuren, dachten wij. Iets waar wij een jaar naar toe hebben geleefd. Wij stelden ons voor aan de studenten die in de rij stonden. Met de laatste student liep je mee naar een klaslokaal. In dat lokaal stelde je jezelf voor aan de hele klas met studenten. Na even in de klas gezeten te hebben liepen we naar een zaaltje. Hier hebben wij nog even met elkaar gesproken. Nadat iedereen in die zaal was, werden we toegesproken door wat belangrijke mensen van de TTC. Er werd ook iets verteld over het Keniaanse onderwijssysteem. Daarom konden wij natuurlijk niet achterblijven. Wij vertelden ook wat over het Nederlandse onderwijssysteem. Aan het einde van die bijeenkomst werd je aan je partner gekoppeld. Die koppels waren al bekend in Kenia, maar nog niet voor ons. Met die student ging je mee naar haar of zijn klas en volgde je een les met die klas. Dit was heel erg interessant, alleen kon je natuurlijk niet alles volgen in het Engels. Verder op de eerste dag hebben de Keniaanse studenten hun lessen aan ons laten zien. Wij gingen kijken of we iets konden veranderen zodat zij een beetje het Nederlandse onderwijs konden zien. We werden ook rondgeleid op de TTC, we hebben de sportvelden, slaapvertrekken, klaslokalen, eetzalen en bibliotheek gezien.

Op elke dag dat wij naar de basisschool gingen om les te geven, gingen we eerst naar de TTC om de studenten op te halen. Na het lesgeven kwamen we ook altijd terug op de TTC om te lunchen, te sporten en de lessen voor te bereiden voor de volgende dag. De studenten waren altijd heel erg enthousiast en gezellig. Ze stonden open voor feedback, ze waren geïnteresseerd in onze leefomstandigheden en wilden vaak met ons een leuk spelletje doen. Onze afsluiting op de TTC was daarom ook erg leuk wij zongen voor hen en zij voor ons. Het was wel heel jammer om afscheid van hen te nemen, omdat ze een plekje hebben veroverd in onze harten!

Naast het samenwerken met mede pabo-studenten stond het lesgeven natuurlijk boven aan ons lijstje:

Good morning teachaaa

Het lesgeven, daar kwamen we voor! Een hele bijzondere ervaring voor ons allen, maar een wereld van verschil. Weinig materialen, weinig kleur, van alles weinig, maar kinderen in overvloed. Kinderen met een vrolijke lach, vol hoop, nieuwsgierigheid, enthousiasme, discipline en optimisme. En wij mogen deze kinderen lesgeven. Niet alleen de kinderen vinden dit spannend, wij ook! In eerste instantie was het misschien een beetje onwennig. Je bent natuurlijk in een totaal andere omgeving en je moet ook nog Engels spreken. Na de eerste lessen, is dit onwennige gevoel geheel verdwenen. Het went heel snel! Alle onzekerheden tellen niet meer mee. Iedereen gaat vol power de nieuwe lessen maken. Hoe meer dagen er voorbij gaan, hoe creatiever de lessen worden. En dat zonder materiaal. Onze twinning- studenten geven ondertussen ook nog les. Maar niet zoals normaal. Wij hebben de studenten laten zien op welke manier wij lesgeven. Met veel interactie, afwisseling en actieve/verschillende werkvormen. Ook proberen wij veel antwoorden uit de kinderen te laten komen. We proberen het lange gepraat van de leerkracht te vermijden. Aan onze twinning- studenten de taak om dit ook te proberen. Natuurlijk hebben wij ze hierbij geholpen. Dit was voor hun misschien een beetje onwennig. Maar na een korte tijd, zagen vele studenten het nut er van in. Ze stonden open voor feedback en probeerde zoveel mogelijk uit. Dat was echt super om te zien! Wij hebben een hoop geleerd, de kinderen hebben een hoop geleerd, maar ook onze twinning- studenten hebben een hoop geleerd. Een wijze les dus.

Tijdens de les geef dagen hebben we alle 4 ook een bezoek gebracht aan een kind die op 1 van de scholen zat. We zijn alle 4 naar een ander huis geweest en ik kan niet beschrijven wat de andere gezien hebben, maar ik kan wel vertellen wat ik gezien heb. Het was een klein huisje halverwege een berg, de familie leefde daar met 10 personen en als het regende was het erg lastig om de berg af en op te komen. Het toilet was buiten het huis en na een fikse regenbui zou het niet zeker zijn of het toiletje er nog wel zou zijn. Vader werkte in Nairobi en was niet vaak thuis, hij verdiende niet veel. Moeder zorgde voor de kinderen en haalt water, s'avonds werkt ze nog bij opa op het stukje land. De kinderen waren bang voor ons, het was dan ook in een keer een hele invasie in dat huis. Het gezin is een sterk gezin gedreven door liefde en doorzettingsvermogen. Ze proberen overal het beste van te maken en genieten van alles wat ze meemaken. Iets waar wij hier nog veel van kunnen leren, want naar mijn mening zijn de mensen daar gewoon weg Gelukkiger!

Als laatste hebben we ook nog het project bezocht waar wij geld voor inzamelen. Hier onder lees je onze belevenissen:

Zaterdag 22 oktober 2011, een dag die voor altijd in mijn geheugen gegrift zal staan. Want op deze bijzondere dag hebben wij een bezoek gebracht aan het Edukans project Dupoto-e-maa, hebben we gespeeld met de kinderen van Masai school Olgos, konden we van heel dichtbij het leven van een echte Masai stam zien en hebben we kunnen genieten van het prachtige Savanne landschap.

Het begon allemaal in de bus, we wisten dat het een lange rit zou worden maar wat hadden we er allemaal zin in. Even een dag zonder de Keniaanse studenten, wat ook best even fijn was. En we gingen gewoon naar de échte Masai! De eerste stop was in Kajiado, hier was het kantoor van het door Edukans gesteunde project Dupoto-e-maa. Dit is ook het project waar ons sponsorgeld terechtkomt. We kregen kort wat informatie en konden vragen stellen. Toen hoorde we wat we de rest van de dag zouden gaan doen, naar een Masai school midden in de Savanne. En dat betekende dus ruim anderhalf uur off-road rijden en dat zorgde af en toe voor behoorlijk spannende momenten aangezien we maar gewoon in simpele bussen reden in plaats van grote landrovers. Maar het was echt fantastisch! Het uitzicht werd alleen maar mooier en mooier. Ik denk dat ik tijdens dat ritje alleen al 200 foto's heb gemaakt... Onderweg zag je af en toe al Masai lopen, ze vielen direct op dus hun felle kleding en sieraden. En toen waren we er eindelijk, bij de Olgos Primary school. De kinderen waren heel erg verlegen en afstandelijk, dit in tegenstelling met de kinderen op de scholen in Machakos. Toen we de gelegenheid kregen om met de kinderen in gesprek te gaan in kleine groepjes werd dit nog duidelijker. Er waren maar een paar kinderen die wat durfde te zeggen. De kinderen waren wel heel erg aardig en gastvrij, ze waren alleen gewoon erg verlegen. Uit het gesprek kwam iets naar voren wat me heel erg raakte, er waren kinderen die 1,5 uur moesten lopen van huis naar school. Dat is 3 uur per dag! Door de Savanne, vol wilde dieren.

Na de gesprekjes was het tijd voor 'the entertainment', de kinderen lieten ons een originele Masai dans zien. Deze dans werd normaal gesproken gedanst als ze gingen jagen op leeuwen. Het was echt onwijs bijzonder om mee te maken. De kinderen droegen op school altijd hun schooluniform maar hadden zich verkleed en droegen nu de traditionele Masai kleding. Het was één van de indrukwekkendste momenten van de hele reis. Na het optreden van de kinderen was het onze beurt, maar eigenlijk schaamde we ons dood. Dit konden we nooit overtreffen! Het was de bedoeling dat we deze dag spelletjes zouden doen met de kinderen, alleen door de warmte en weinige schaduwmogelijkheden hebben we dit ingekort en zijn we lekker even gaan voetballen en gaan spelen met de 'parachute'. Toen was het tijd voor de traditionele lunch waarna we afscheid moesten nemen.

Door naar de volgende stop, een Masai dorpje. Er stonden een aantal hutjes van stro en koeienmest en er was veel vee. Alles was omheind met een soort schutting van stro en takken. Er liepen een aantal kinderen rond. De rest van de familie was op pad met de kudde en zochten brandhout. In één van de hutjes mochten we binnenkijken. Ik hield het er net 20 seconde vol. Het hutje was heel erg laag, en had 1 raampje van 5 bij 5 centimeter. Binnen in het hutje brandde een vuurtje, voor licht. Ik kon me echt niet voorstellen hoe iemand hier kon slapen! Hierna liep ik naar het groepje kinderen, een klein meisje in een blauw met rood jurkje trok mijn aandacht. Ze was echt prachtig! Maar ook heel verlegen. Ik wilde zo graag met haar op de foto, maar we mochten onze camera's niet meenemen want dat stond te 'rijk' wat ik ook begreep. Maar op dat moment baalde ik er wel even van. Even later was daar iemand van de leiding met een camera, met een groepje van ons en het groepje kinderen konden we dan toch nog op de foto. Ik ging gelijk bij het kleine meisje staan. Ze ging op mijn knie zitten, het voelde zo bijzonder. Ik denk nog vaak aan haar terug. En de foto komt zeker weten op mijn kamer te hangen!

Later hoorde we van de mevrouw van Dupoto-e-maa dat ze van de Olgos day-school graag een boarding-school willen maken omdat de kinderen dan niet meer elke dag zo ver hoeven te lopen. Met elke €1250 die wij ophalen (die ook nog eens verdubbeld wordt door het ICCO) wordt deze school omgebouwd tot kostschool. Ik vind het heel bijzonder dat ik hier op deze manier aan bij kan dragen, vooral omdat ik het met eigen ogen heb gezien. En de jongen die mij vertelde dat hij 3 uur per dag moest lopen, die hoeft dat in de toekomst gelukkig niet meer... Net als alle andere Masai kinderen uit de omtrek van deze Zuid-Keniaanse savanne.

Ik hoop dat jullie er van hebben genoten, Wij in elk geval wel! En we zijn zoals jullie weten nog druk bezig met geld ophalen! Dus trek mensen aan hun jasje, laat ze ons verhaal lezen. En help ons helpen!